Nicolaas de Jonge werd in 1845 geboren in Goes, Zeeland. Zijn religieuze vorming kreeg hij vooral van H.J. Buddingh, predikant van een groeiende Vrij‑Evangelische gemeente. Buddingh was een sociaal bewogen man met een hart voor de minder gegoede klasse en genoot groot gezag bij het eenvoudige volk. Zijn behulpzame aard bracht hem er zelfs toe een christelijke school op te richten. Tegen deze achtergrond moet het leven van De Jonge worden geplaatst.

Na zijn theologische studies in Leiden en Utrecht vertrok hij in 1874 naar Brussel. Vanuit zijn evangelisatie‑ijver werkte hij een plan uit voor een interkerkelijke Vlaamse opleidingsschool, die in 1876 van start ging. Later kwamen er evangelisatieposten in Etterbeek (1880), Laken (1883) en Anderlecht (1885). In 1887 legde hij zijn predikantschap neer om zich als directeur volledig te wijden aan de stadsevangelisatie.

Na verloop van tijd moest de bestuursraad de opleidingsschool sluiten wegens een tekort aan leerlingen. Tien jaar later werd echter een nieuw opleidingsprogramma opgezet, naar het model dat De Jonge destijds had ontwikkeld. Door zijn overlijden in 1898 kon hij die heropleving niet meer meemaken.

In het kader van zijn zendingswerk in Vlaanderen publiceerde De Jonge in 1883 zijn Vlaamse vertaling van het Evangelie naar Lukas, gevolgd door een volledig Nieuwe Testament in 1890. De maturiteit om dat werk te volbrengen, schreef hij toe aan zijn Leidse leermeester professor Cobeth.